Plan Nabożeństwa Czterdziestogodzinnego
| Niedziela, 15 lutego
Adoracja między Mszami Świętymi 12.30 – 13.30 – Mieszkańcy Mszalnicy 13.30 – 14.30 – Mieszkańcy Mystkowa 14.30 – Nieszpory eucharystyczne 15.00 – Msza Święta popołudniowa |
Poniedziałek, Wtorek 15-17 lutego
15.00 Koronka do Miłosierdzia Bożego 15.30 -16.30 – Mieszkańcy Mszalnicy 16.30 – 17.30 – Mieszkańcy Mystkowa 17.30 – Nieszpory eucharystyczne 18.00 – Msza Święta wieczorna |
Nabożeństwo Czterdziestogodzinne – historia i znaczenie
Nabożeństwo Czterdziestogodzinne jest czasem przygotowania
i wprowadzenia do Wielkiego Postu. W tradycji jest rozumiane także, jako wynagrodzenie Panu Bogu grzechów popełnionych w czasie karnawału. Początkowa tradycja nakłaniała do nieustannej modlitwy przez czterdzieści godzin przed Najświętszym Sakramentem. Liczba „czterdzieści” w Biblii jest liczbą symboliczną. Żydzi błądzili po pustyni przez czterdzieści lat. Przed rozpoczęciem nauczania Jezus przebywał na pustyni przez czterdzieści dni. Tradycja mówi, że ciało Pana Jezusa było złożone w grobie przez czterdzieści godzin. Współcześnie, Nabożeństwo Czterdziestogodzinne zachęca do dłuższej adoracji Najświętszego Sakramentu.
Nie ma pewności co do tego, kiedy powstało to nabożeństwo. Można odnaleźć podobne praktyki już w XIII wieku. W 1539 roku papież Paweł III zachęcał, aby przez czterdzieści godzin przepraszać za popełnione grzechy i modlić się o udaremnienie tureckich zamiarów zniszczenia chrześcijaństwa. Podobnie św. Filip Nereusz i św. Ignacy Loyola zachęcali do urządzania w czasie karnawału adoracji będącej przebłaganiem za grzechy popełnione w tym okresie.
Nabożeństwo czterdziestogodzinne to czas ciszy i refleksji. Najważniejsze jest po prostu trwanie przed Jezusem. Kościół udziela odpustu zupełnego wiernym, którzy nawiedzili Najświętszy Sakrament przynajmniej przez pół godziny w celu adoracji. Kto jest w stanie łaski uświęcającej, przyjął Komunię Świętą, pomodli się w intencjach Ojca Świętego oraz wykluczy przywiązania do jakiegokolwiek grzechu – otwiera się na szczególną łaskę Bożego miłosierdzia dla siebie lub kogoś zmarłego.